Archive for March, 2014

Παράτα τα

Posted: March 28, 2014 in Στίχοι

Νικόλας Άσιμος, 1979, Δίσκος: Κλάστε ελευθέρως

Παράτα το σχολειό, παράτα αυτό το χάλι
Να είσ’ αφεντικό του εαυτού σου πάλι
Παράτα τα θρανία και τ’ αμφιθέατρα
Να ‘ρθης στη παραλία να κάνουμ’ έρωτα.

Παράτα τη δουλειά, παράτα την τη σκρόφα
Και κοίτα πως εσύ θ’ αποφασίζεις πρώτα.
Χιλιάδες σουπερμάρκετ γεμάτα πράματα
Γιατί δεν τα βουτάμε για τα γεράματα;

Παράτα το θεό, πατέρα και παρτάλι
Μη θέλεις παντρειά και μισθωτό χαμάλη
Αρνήσου να `σαι σκλάβα διπλά κι ολόϊδια
Να ζήσουν τα παιδιά μας μεσ’ τα κοινόβια.

Παράτα το λοιπόν, παράτα το το κόμμα
Μη θες να κουβαλάς το κουρδιστό σου πτώμα.
Της κεντρικής γαϊδάρας να είσ’ ερμηνευτής
Αρνήσου να `σαι χάφτης και καθοδηγητής.

Κατούρα στη βουλή και σπάστους τα γραφεία
Να πάει να πνιγεί κι η γραφειοκρατία
Και φόρεσε κουκούλα ωσάν σε πρίζουνε
Σε κάθε αναμπουμπούλα μη σε γνωρίζουνε.

Παράτα το στρατό το προβατοποιείο
Και ας μας έχουνε για το τρελλοκομείο
Για μια χαζή πατρίδα οπλίζουν τους λαούς
Δεν κάνει η ιεραρχία για τους αναρχικούς.

Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ’ αλήθεια
Απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια
Παράτησέ τα όλα να ζήσουμ’ άβολα
Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς ανάποδα.

Ιωάννινα, 19-Μαρ-2014, Πολυθέαμα

Η Κινηματογραφική Ομάδα Πανεπιστημίου Ιωαννίνων(Κ.Ο.Π.Ι.) παρουσιάζει όλες τις βραβευμένες ταινίες του τελευταίου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας στην πόλη μας.

Παραθέτω τις ταινίες που μου άφησαν μια ωραία αίσθηση της δουλειάς τους

nikoleta

 

Untitled

 

gennhtria

 

skiamaxia

 

b183047

«ο ρόλος που πέφτει στους δικούς μας ώμους, των εκμεταλλευόμενων και υποανάπτυκτων χωρών του κόσμου, είναι να καταστρέψουμε τις βάσεις ανεφοδιασμού του ιμπεριαλισμού στις χώρες μας, απ’ όπου αντλεί κεφάλαια, πρώτες ύλες, τεχνικούς και εργάτες σε φτηνή τιμήκι όπου εξάγει νέα κεφάλαια -όργανα κυριαρχίας- όπλα και κάθε λογής εμπορεύματα, υποβάλλοντας μας σε μια απόλυτη εξάρτηση» σελ 79

Ένας σημαντικός παράγοντας που εμποδίζει την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων στην Ευρώπη ήταν, κατά τον Τσε, η εργατική αριστοκρατία. Ο Γκεβάρα αξιοποίησε τη σχετική μαρξιστική ανάλυση. Η μονοπωλιακή θέση του βορειοαμερικανικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου στην παγκόσμια αγορά του παρέχει τη δυνατότητα άντλησης υπερκερδών και από την εκμετάλλευση των λαών των λιγότερων αναπτυγμένων χωρών. Μέρος αυτών των υπερκερδών το μονοπωλιακό κεφάλαιο των αναπτυγμένων χωρών αναδιανέμει στην εργατική τάξη. Εξασφαλίζει έτσι την κοινωνική συνέναιση … Η αφαίρεση της δυνατότητας της άντλησης υπερκερδών από τις χώρες του τρίτου κόσμου θα περιόριζε τις δυνατότητες της άρχουσας τάξης των ανεπτυγμένων χωρών να ελίσσεται. σελ 81

Το σύστημα των λαϊκών συνελεύσεων, η εκλογή και η δυνατότητα ανάκλησης των αντιπροσώπων συναντιέται ήδη την περίοδο της μεγαλύτερης ριζοσπαστικοποίησης της γαλλικής επανάστασης…Αποτέλεσε το βασικό πρότυπο οργάνωσης της δημοκρατίας στην Παρισινή Κομμούνα. Επανεμφανίστηκε με τη μορφή συμβουλίων(σοβιέτ στη ρωσική γλώσσα) στην επανάσταση του 1905 στη Ρωσία και ξανά το 1917. Στην περίπτωση αυτή η  βάση οργάνωσης της δημοκρατίας δεν ήταν αποκλειστική εδαφική αλλά παραγωγική-εδαφική. Θεμέλιο του συστήματος ήταν δηλαδή οι συνελεύσεις στους εργασιακούς χώρους των εργατών ή των αγροτών στο χωριό…Επίσης, σε κάθε εκλογική περιφέρεια το κομμουνιστικό κόμμα υποδείκνυε έναν υποψήφιο τον οποίο οι εκλογείς καλούνταν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν σε μονοεδρικές περιφέρειες. Αντίθετα, στο κουβανικό πολιτικό και εκλογικό σύστημα το κόμμα δεν είχε δικαίωμα να παρουσιάσει υποψήφιο. σελ117-118

Καινούρια ζάλη

Posted: March 11, 2014 in Στίχοι

Τρύπες, 1996, Δίσκος: Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ’ τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ’ έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ’ τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ’ ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ’ αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Ιωάννινα, 10-Μαρ-2014, Πνευματικό Κέντρο

ερμηνεύει ο Γιάννης Στάνκογλου σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη – Knutsen

Μπορεί ο Ρεμπώ να εγκατέλειψε τη συγγραφή σε ηλικία 20 ετών, αλλά κατάφερε να θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του συμβολισμού και να επιδράσει τόσο πολύ στη μοντέρνα ποίηση που συνέχισε να ασκεί επιρροή με τη φιλοσοφία της ζωής του και τις απόψεις του για την ελευθερία πολλά χρόνια μετά σε καλλιτέχνες όπως τους Jim Morrison, Patti Smith, Jack Kerouac, John Lennon και τη Beat Generation εν γένει.
Ο Μίκαελ Αζάρ μας παραδίδει ένα έργο που πλημμυρίζει από τη δύναμη του πνεύματος του Ρεμπώ, έναν άνθρωπο που θέλησε να ζήσει απαλλαγμένος από τον φόβο, αλλά και τις δεσμεύσεις των άλλων, έναν άνθρωπο που ήθελε να είναι ελεύθερος και αντιλαμβανόταν πως για να βελτιωθεί ο κόσμος, όφειλε πρώτα ο καθένας να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό.
Στη διαδρομή του θα βρει και άλλους ανθρώπους που αναζητούν την αλήθεια και αποζητούν την ελευθερία. Θέλει να γίνει ένας οραματιστής που αγγίζει το άγνωστο. Δε θέλει να αποφεύγει να σκέφτεται τη ζωή που θα ήθελε πραγματικά να ζήσει. Και θέλει να μιλάει ελεύθερα, δε θέλει να συμμορφώνεται στους κανόνες των άλλων. Εκείνοι πίστευαν ότι μπορούσες να αλλάξεις τον κόσμο χωρίς πρώτα να αλλάξεις τους ανθρώπους του, ενώ εκείνος πίστευε ότι η αλλαγή έπρεπε να αρχίζει από τον εαυτό σου. Κι έτσι αποφάσισε να φύγει από την Ευρώπη, σε χώρες μακρινές. Και το ταξίδι του συνεχίζεται σε χώρες μακρινές, στην άλλη άκρη του κόσμου.
Το έργο, που δεν είναι αυτοβιογραφικό αλλά διαπνέεται από την αγάπη και το θαυμασμό ενός θεατρικού συγγραφέα για το φαινόμενο που υπήρξε ο Ρεμπώ, διατρέχει όλη τη ζωή του γάλλου ποιητή από την παιδική του ηλικία ώς τα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του στη Χαράρ της Αιθιοπίας. Τα σκηνικά είναι του Νίκου Αναγνωστόπουλου και η μουσική του Carl Michael Von Hausswolff, σπουδαίου Σουηδού συνθέτη της ηλεκτρονικής μουσικής.
Όπως αναφέρει σε σημείωμά του, ο συγγραφέας «Τι θυσίες πρέπει να κάνει κάποιος για να ακολουθήσει τα όνειρά του και να παραμείνει ατόφιος μέσα του; Υπάρχει πάντα μια σύγκρουση μεταξύ της ατομικότητας και της κοινωνίας –μια αναπόφευκτη ανησυχία στον πολιτισμό– ή θα μπορούσαν αυτά τα δύο να συμφιλιωθούν μέσω υπαρξιακών και πολιτικών αναταραχών; Και πώς επεμβαίνει ο θάνατος στην συνείδηση της ίδιας της ύπαρξης του ανθρώπου; Πρέπει ο θάνατος να θεωρείται πάντα προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Το να διαβάζω Ρεμπώ σε διάφορα στάδια της ζωής μου με βοήθησε να αρθρώσω μερικά από τα πιο θεμελιώδη ζητήματα που αντιμετωπίζουμε στις ζωές μας. Ως εκ τούτου, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την ξεχωριστή ποίηση και το πεπρωμένο του ως εφαλτήριο για να εμβαθύνω σε αυτές τις ερωτήσεις».

κριτική παράστασης

athinorama

Candy Cigarette,1989

Posted: March 5, 2014 in Τέχνη

Candy Cigarette,1989

Sold for $266,500 at the Photographs sale, 4 April 2012, New York, achieving an auction record for the artist.

Sally Mann’s famed body of work Immediate Family, documents her three children, Emmett, Jessie and Virginia in an array of scenes at their home in the foothills of the Blue Ridge Mountains in Virginia. Capturing themas they sleep, interact, dress up and role play, Mann’s photographs highlight a heightened maturity that defies their age, creating a tension between the push of childhood and the pull of adulthood. Even when the scenes themselves are innocent, there is a knowing gaze from the subject that charges the image. In Candy Cigarette, 1989, Mann’s eldest daughter Jessie stares defiantly at the camera, at her mother, with tousled hair and a cigarette made of bubblegum. She poses almost identically alongside her sister in The New Mothers, 1989. In both photographs, Jessie is exhibiting a self-awareness as both a female and subject of her mother’s lens. While Mann’s work has consistently come under public scrutiny for its intimate subject matter, at the root of the work is a family album filled with the stories, memories and moments that define Mann as a mother and photographer.

source