Archive for the ‘Συνεντεύξεις’ Category

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ που λένε, σαν μια μοναδική ευκαιρία, τουλάχιστον με αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ. Και εμείς τί την κάνουμε ρε, αντί να την ζήσουμε, τί την κάνουμε, την σέρνουμε από εδώ και από εκεί δολοφονώντας την, οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες πώς είναι σχέσεις. Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος. Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Καθημερινότητα η οποία δεν έχει καμία έμπνευση, κανένα όραμα, κανένα μέλλον, κανένα όνειρο.

Από το στρατιωτικό ιμπεριαλισμό των μεγάλων δυνάμεων περάσαμε στον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό, ο οποίος καταστρέφει χώρες χωρίς να παράγει τίποτα, μετακινεί μόνο χρήματα.

Είμαστε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος υφίσταται ένα καταιγισμό πληροφοριών  και παραμένει τραγικά απληροφόρητος για τα σημαντικά πράγματα της ζωής του.

Πρέπει να ξαναβρούμε τις αξίες της ζωής μας.
Η πραγματική ζωή είναι ο έρωτας, η φιλία, η ησυχία, είναι το καλό και υγιεινό φαγητό, το υγιεινό περιβάλλον, η τρυφερότητά μας με την φύση, με τα ζώα, με τους ανθρώπους, η κατανόηση προς τους άλλους ανθρώπους.

Η επανάσταση είναι παιδεία, είναι συναίσθημα, είναι όνειρο, είναι αγάπη, είναι έρωτας, ειναι όλα τα όμορφα συναισθήματα. Η επανάσταση δεν έχει καμία σχέση με την βία, ούτε με την εξουσία.

Όταν μιλάω για τον έρωτα δεν μιλάω για το σεξ, μιλάω για τον έρωτα. Ερωτευμένος μπορεί να είσαι με ότι θέλεις, με ότι αγαπάς, με ότι σε συγκινεί, με ένα ηλιοβασίλεμα, με μια σελήνη ωραία, με ένα λουλούδι.

Στην εκπομπή αυτή ο ποιητής ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ μιλά λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979). Η αφήγησή του ξεκινά με πληροφορίες για την καταγωγή του, τους τόπους όπου έζησε και τον επηρέασαν καθώς και για την προέλευση του ονόματός του. Στη συνέχεια αναφέρεται στην επίδραση των θαλασσινών τοπίων και της αιγαιοπελαγίτικης αισθητικής στην ποίησή του και μιλά για τη σύνδεσή του με τον υπερρεαλισμό, αν και ποτέ δεν υπήρξε αμιγώς υπερρεαλιστής ποιητής. Διευκρινίζει πώς αντιλαμβάνεται την «ελληνικότητα» και τη «διαφάνεια», έννοιες κεντρικές στην ποίησή του, ενώ ιδιαίτερη μνεία επιφυλάσσει στον ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ, στην ποιητική παράδοση του οποίου θεωρεί ότι ανήκει. Αναφερόμενος στο μείζον έργο του «Άξιον εστί», εξηγεί τον τρόπο που εργάστηκε για να δημιουργήσει μια ποιητική σύνθεση με αναλογίες χριστιανικής λειτουργίας, αλλά με θεματολογία που θα σχετιζόταν με τη σύγχρονη Ελλάδα και το δράμα της. Παραθέτει επίσης την εμπειρία του στο αλβανικό μέτωπο και πώς αυτή μετουσιώθηκε σε ποίηση στο «Άξιον εστί». Τέλος αναφέρεται στη σχέση του με τους νέους και ση φωνή που τους έδωσε για να εκφραστούν μέσω της ηρωίδας του ομώνυμου έργου του «Μαρία Νεφέλη». Στη διάρκεια της εκπομπής το έργο του ποιητή σχολιάζουν ο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ και ο μεταφραστής ΚΙΜΩΝ ΦΡΑΪΑΡ.

Αποσπάσματα

«Στην Ελλάδα με γοήτευσε αυτό το μοναδικό σύμπλεγμα της στεριάς με την θάλασσα.»

«Τα πρώτα μου έργα μπορεί να ήταν τολμηρά από την μια μεριά και όχι με τόση μεγάλη ακρίβεια όπως την απαιτώ σήμερα αλλά η σύνδεση με τον υπερρεαλισμό με βοήθησε πολύ στο να δώσω το ελληνικό τοπίο. Με βοήθησε να αφαιρέσω τους άξονες που καθηλώνουν αυτό που λέμε τοπίο και αντί να φανώ τοπιογράφος ανασυνθέτω το ελληνικό τοπίο.»

«Εμένα με ενδιέφεραν οι άνθρωποι που ήταν φορείς μια αθωότητας.»

«Η ελληνικότητα είναι ένας όρος που έχει παρεξηγηθεί πολύ. Την εποχή εκείνη τα βλέπανε απλουστευτικά, όπως και σήμερα πολύ νομίζουνε ότι είναι η φουστανέλα, το τσαρούχι αλλά για μένα ελληνικότητα είναι απλούστατα ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα.»

«Για μένα και ο φλοίσβος μιλάει ελληνικά.»

«Για μένα η Σαπφώ είναι μια μοντέρνα ποιήτρια αν και πολλοί γραμματολόγοι την βλέπουν σαν μια κλασική.»

«Το πώς γεννήθηκε η ιδέα του Άξιον Εστί. Σε μια ορισμένη εποχή φεύγωντας από την Ελλάδα για να πάω στο εξωτερικό και κατεβαίνοντας να πάω στο αεροδρόμιο, το 1948, έβλεπα τα ελληνόπουλα να είναι πεινασμένα, αδύνατα, φτωχοντυμένα και ξαφνικά βρέθηκα στην Ελβετία και είδα την τεράστια διαφορά  που υπήρχε. Αυτό το πράγμα δημιουργήθηκε σαν καημός μέσα μου και όταν αργότερα άρχισα να γράφω αυτά που έγραφα άρχισαν να παίρνουν ένα χαρακτήρα δεητικό ήταν σαν να ήτανε σε μια εκκλησία και να παρακαλάς το θεό γιατί να τραβάμε εμείς αυτά τα πράγματα και οι άλλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχής. Έτσι μου δώθηκε η πρώτη αφορμή να δώσω μια μορφή πουνα προσομοιάζει προς τους ψαλμούς, προς τους ύμνους της εκκλησίας και άρχισα να διαβάζω, την καινή διαθήκη αλλά και την σύνοψη. Πήρα λοιπόν από κει ορισμένα στοιχεία στιχουργικά και επιδίωξα να κάνω την σύνθεση που να περιέχει τις εννοιολογίες που έχει μια λειτουργία χριστιανική σε μια εκκλησία. Βέβαια το περιεχόμενο να είναι κάτι που αφορά την σύγχρονη Ελλάδα και το δράμα της.»

«Ύστερα ήρθε ο Θεοδωράκης ο οποίος κατά σύμπτωση εκείνη την εποχή έψαχνε να φύγει από την λεγόμενη συμφωνική μουσική και του ταίριαζε και έτσι έγινε το πάντρεμα που βοήθησε αυτό το έργο, το οποίο είναι πολύ δύσκολο, να έρθει και στα χείλη των πολλών.»

 

«Καταρχήν αν ήξερα ότι είμαι ροκ δεν θα ήμουνα ροκ. Ροκ σημαίνει βράχος με την έννοια του σκληρού και του ασυμβίβαστου. Δεν είμαι βράχος. Στις θέσεις και στις αντιλήψεις μου ότι έχω ξεκαθαρισμένο μέσα μου θα εξαντλήσω όλα τα μέσα για να πείσω και τον άλλον. Συγχρόνως να έχεις την πολυτέλεια και την παλικαρία μην πιστείς από τον άλλον.»

«Λέω δυστυχώς διότι δεν υπάρχει ανταλλαγή απόψεων, δεν υπάρχει κοινωνία, η επικοινωνία, το πηγαδάκι, η παρέα η συζήτηση για το χθες το σήμερα και το αύριο έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Είπες πριν που πήγαν οι παλιοί; Οι παλιοί δεν με αφορούν, άλλοι βρίσκονται και χασμουριούνται πίσω από τον κισέ κάποιας τράπεζας, άλλοι κάνουν λουλουδοπόλεμο και άλλοι τραγουδούν τραγούδια του Θεοδωράκη σε κάποια ταβέρνα για να κάνουν και το αριστερό τους καθήκον.»

«Τρελένομαι με τον τρόπο με τον οποίο υπομένουν οι σημερινοί πολίτες την ζωή που τους επιβάλλουν. Να τρέχουν από εδώ και από εκεί. Γίνονται ένα με τον καναπέ κοιτάνε την τηλεόραση τί τους λένε και δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι ο καναπές και ποιος ο πολίτης. Δεν μπορώ την απάθεια, ο μη ενεργός πολίτης είναι ότι πιο κακό υπάρχει στην εποχή μας. Γι αυτό μιλάω για έναν ξύπνιο πολίτη που θα μπει μέσα στα δρώμενα.»

… και κλείστε την τηλεόραση

Μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Θάνου Ανεστόπουλου(Διάφανα Κρίνα) στην εκπομπή “Άξιον Εστί” το 2011.